"Telefonu alırsan derse giderim": ödül ne zaman rüşvete döner?

Yedinci sınıfa giden oğlunuz bir şey aldırmak istediğinde "hadi derse gidelim" diyor. Başka günlerde onu dershaneye götürmek mümkün olmuyor. Bu, kitaptaki ebeveynlerden birinin anlattığı bir durum.

Çocuğun derse gitmesi onun kendi iyiliği için yapması gereken bir şey. Bunu bir eşyaya bağlayınca işin kendisi değerini kaybediyor. Her seferinde biraz daha fazlası isteniyor. Kitap buna rüşvet çarkı diyor.

Küçükken bir çıkartma ya da oyun işe yarar. Ergenlik yaklaşınca aynı yöntem pazarlığa dönüşüyor. Kitap bunu gencin beyniyle de açıklıyor: haz merkezi güçlü, fren bölümü henüz zayıf. Yani çocuk "kötü niyetli" sayılmıyor.

Anne "tamam, alırız" derken baba "olmaz" derse, çocuk hangisine dayanacağını bilir. İkiniz önce kendi aranızda konuşun. Kitap, her isteğe evet demeyi şefkat saymıyor. Gerektiğinde "hayır" diyebilmek de şefkatin içinde.

Birincisi: derse gitmeden önce bir şey vaat etmeyin. Çocuk kendiliğinden ders çalıştığında ona teşekkür edin. İkincisi: seçenek sunun. "Ya dershaneye gidersin ya da evde sorumluluğunu kendin tamamlarsın. Tercih senin." Bunu sakin söyleyin ve eşinizle önceden aynı cümlede anlaşın.